In deze paragraaf zullen we leren wat de makkelijkste manier is om de enorme versterking te verkleinen. Eerst kijken we naar een niet-inverterende versterker:

R1 en R2 vormen samen een spanningsdeler: U_n=U_OUT∙R1/(R1+R2), dus

U_OUT=(U_p-U_n)∙A = (U_IN-U_OUT∙R1/(R1+R2))∙A = U_IN∙A-U_OUT∙A∙R1/(R1+R2) =>

U_OUT+U_OUT∙A∙R1/(R1+R2)=U_IN∙A.

Omdat A bijna oneindig is, is term U_OUT verwaarloosbaar, dus

U_OUT∙A∙R1/(R1+R2)=U_IN∙A =>

U_OUT=U_IN∙(R1+R2)/R1

En wat was ook alweer de eerste vergelijking in deze paragraaf? U_n=U_OUT∙R1/(R1+R2).

Dit is gelijk aan: U_OUT=U_n∙(R1+R2)/R1. En we hebben zojuist bewezen dat U_OUT=U_IN∙(R1+R2)/R1. Dit betekent dat U_IN=U_n, en omdat U_IN=U_p, moet U_p gelijk zijn aan U_n!

Dit is altijd het geval.

Als een opamp gebruikt wordt als versterker mogen we aannemen dat geldt: U_p=U_n

Opmerking: de versterking van een niet-inverterende versterker is altijd groter dan of gelijk aan 1.

Om een versterker te maken met een versterking kleiner dan 1 (een verzwakker), verbinden we het ingangssignaal met R1. Zo krijgen we een inverterende versterker:

Aangezien U_p 0 is en U_p=U_n, U_n=0. Dit betekent dat U_OUT=U_R2.

U_R2=(U_OUT-U_IN)∙R2/(R1+R2) => U_OUT=(U_OUT-U_IN)∙R2/(R1+R2) =>

U_OUT=U_OUT∙R2/(R1+R2)-U_IN∙R2/(R1+R2) => U_OUT-U_OUT∙R2/(R1+R2)=-U_IN∙R2/(R1+R2) =>

U_OUT∙R2/(R1+R2)-U_OUT=U_IN∙R2/(R1+R2) => (R2/(R1+R2)-1)∙U_OUT=U_IN∙R2/(R1+R2) =>

-R1/(R1+R2)∙U_OUT=U_IN∙R2/(R1+R2) => -R1∙U_OUT=R2∙U_IN =>

U_OUT=-(R2/R1)U_IN

Let op het min-teken: het ingangssignaal wordt geïnverteerd.

Deze versterker wordt een verzwakker als R1>R2.